De eerste triple-header kwam er in 2018, met Frankrijk, Oostenrijk en Groot-Brittannië drie weekenden op rij. De aanleiding was vooral praktisch: de WK-finale voetbal in Rusland op 15 juli zorgde voor een uitzend- en kijkcijferprobleem, en de terugkeer van de Franse Grand Prix op een inmiddels volle kalender moest ergens landen. Toenmalig F1-baas Ross Brawn noemde het destijds uitdrukkelijk een eenmalige noodoplossing, geen structureel format voor de toekomst. Dat bleek achteraf een loze belofte. Wat begon als uitzondering, is anno 2026 een terugkerend verschijnsel, met dit najaar zelfs drie triple-headers op rij: Azerbeidzjan/Maleisië/Singapore, Verenigde Staten/Mexico/Brazilië, gevolgd door Las Vegas/Qatar/Abu Dhabi. De bezwaren uit 2018 zijn in de kern dezelfde gebleven. Middelgrote en kleinere teams klaagden destijds dat ze, anders dan de grote jongens, simpelweg niet het personeel en budget hadden om monteurs te laten rouleren. Wie geen dubbele crew kan optuigen, stuurt dezelfde mensen drie weekenden achter elkaar de wereld over. Reizend personeel kreeg te maken met zeer lange werkdagen, weken zonder behoorlijk herstel en amper tijd om even thuis te komen. Operationeel gaf het ook flinke koppijn: vrachtwagens en vliegtuigen moesten binnen een paar dagen duizenden kilometers overbruggen. Dat laatste probleem is bij de huidige triple-header-reeks alleen maar groter geworden, want tussen Las Vegas, Qatar en Abu Dhabi zit nog altijd diezelfde haast: onderdelen die de douane en transport moeten passeren, terwijl de levensduur van specifieke componenten gewoon doortikt. Andere artikelen