Voor Team Penske was het IndyCar Series-seizoen 2026 een campagne die werd gekenmerkt door geslaagde opvolgingsplanning, dominantie op ovals en de aanhoudende pijn van het tergend nipt tekortschieten op de grootste podia van de sport. Bij de start van het jaar, na het afscheid van de 17 jaar trouwe Will Power, gaf de organisatie de sleutels van de #12 Chevrolet aan David Malukas. Terwijl de jonge coureur uit Chicago het vertrouwen van teameigenaar Roger Penske al snel waarmaakte door als hoogst geklasseerde coureur van het team in het kampioenschap te eindigen, waren de organisatie als geheel - en de rest van de sport trouwens ook - 18 ronden lang op jacht naar Alex Palou van Chip Ganassi Racing. Na het met een fractie van een wagenlengte verliezen van de spannendste Indianapolis 500 in de geschiedenis en een periode van wisselvalligheid halverwege het seizoen bij de ervaren inschrijvingen, sloot Penske 2026 af met in totaal drie overwinningen, vier poles en 13 podiumplaatsen – respectabele cijfers voor de meeste teams, maar nog altijd minder dan de verwachte kampioenschapsstandaard. Instappen in een auto die eerder werd bezet door een tweevoudig kampioen van de serie en winnaar van de Indy 500 van 2018 bracht enorme aandacht met zich mee, maar Malukas ging met de druk om als een doorgewinterde veteraan. Hij kondigde zijn komst meteen aan in ronde 2 op Phoenix Raceway – IndyCars eerste terugkeer naar de oval in Arizona in acht jaar – door pole position te pakken en de meeste ronden aan de leiding te rijden, voordat teamgenoot Josef Newgarden laat in de race voorbijstoof voor de zege. Die middag zette de toon voor Malukas’ eerste campagne bij het team van de Captain: verzengende snelheid, constante prestaties vooraan en net-nietmomenten die een eerste overwinning in zijn carrière verleidelijk dichtbij brachten, maar toch net buiten bereik hielden. Nergens was die teleurstelling groter dan tijdens de 110e editie van de Indianapolis 500. Bij een shootout over één ronde naar de finishvlag schoot Malukas bij de herstart naar de leiding, maar Felix Rosenqvist van Meyer Shank Racing ging in de slipstream op het rechte stuk voor start-finish voorbij en versloeg hem met 0,0233 seconden bij de Yard of Bricks, goed voor de kleinste marge in de geschiedenis van het evenement. David Malukas, #12 Team Penske Chevrolet, was narrowly defeated in the Indianapolis 500 by Felix Roseqnvist, #66 Meyer Shank Racing Honda. Ook zonder op de hoogste trede van het podium te staan, bewees Malukas dat hij veel meer was dan een ovalspecialist. Hij voerde alle Penske-coureurs aan met zes podiumplaatsen (waaronder vier tweede plaatsen), negen top-vijfklasseringen, 13 top-tienklasseringen en 282 ronden aan de leiding – het op één na hoogste aantal in de hele serie, alleen achter Palou. Door het jaar af te sluiten met een vijfde plaats op WeatherTech Raceway Laguna Seca en daarmee de vijfde plek in de eindstand veilig te stellen met 514 punten, vestigde Malukas zich stevig als een hoeksteen van Penskes toekomst. Het zesde fulltime seizoen van Scott McLaughlin in het belangrijkste formulewagenkampioenschap van Noord-Amerika begon en eindigde met briljante momenten, ook al hield het middengedeelte hem buiten de titelstrijd. De Nieuw-Zeelander, die op zijn timingstand veel veranderingen meemaakte met een nieuwe engineer in Raul Prados, een nieuwe strateeg met Tim Cindric en een nieuwe spotter met David Hunt, begon het jaar door pole position te grijpen op de straten van St. Petersburg en sloot het op overtuigende wijze af op Laguna Seca, waar hij Palou aftroefde voor pole en 87 van de 95 ronden leidde in de #3 Chevrolet om in de seizoensfinale een einde te maken aan een zegeloze periode van twee jaar. Daartussen hadden de ‘Thirsty 3s’ echter moeite om week in, week uit de uitvoering aan elkaar te rijgen die nodig was om een langdurige aanval op het kampioenschap op te zetten. McLaughlin verzamelde drie poles – in de hele paddock alleen achter de acht van Palou – en kwam uit op één overwinning, vier podiumplaatsen, zeven top-vijfklasseringen en 12 top-tienklasseringen, waaronder een zwaarbevochten derde plaats in de Indianapolis 500 achter Rosenqvist en Malukas. Toch lieten gemiste kansen op permanente circuits en stratencircuits hem als zesde algemeen eindigen met 482 punten. After sustaining a foot injury during a crash in the Indianapolis 500, Josef Newgarden went on to capture an additional win and runner-up finish, along with seven top 10s over the final 11 races. Voor tweevoudig kampioen van de serie en tweevoudig winnaar van de Indianapolis 500 Josef Newgarden was 2026 een studie in uitersten. Op korte ovals bleef de man uit Tennessee de maatstaf van de serie, met twee van de drie overwinningen van Team Penske op zijn naam. Hij bezorgde de organisatie in maart op Phoenix Raceway de eerste zege van het jaar en gaf daar in juni een vervolg aan met een beheerste race onder de lampen op World Wide Technology Raceway, waarmee hij een recordaantal van zes overwinningen op de 1,25 mijl lange oval pakte. Buiten de korte banen veranderde Newgardens campagne echter in een voor hem ongebruikelijk wisselvallige worsteling. Zijn seizoen eiste fysiek een zware tol tijdens de 110e editie van de Indianapolis 500, toen hij bij een herstart in ronde 125 de controle over zijn #2 Chevrolet verloor en hard spinnend in de buitenmuur van bocht 4 belandde. De zware impact leidde tot een voetblessure waardoor hij op krukken moest lopen en zich door de rest van het seizoen heen moest vechten. Door dat ongeluk in mei en aanhoudende problemen op permanente circuits wist Newgarden het hele seizoen geen enkele pole position te noteren, terwijl hij in 18 starts twee overwinningen, drie podiumplaatsen, vier top-vijfklasseringen en 11 top-tienklasseringen behaalde. Incidenten, tegenvallers in de kwalificatie en de fysieke beperking van zijn voetblessure lieten hem als achtste eindigen in de eindstand met 423 punten. Team Penske gaat de winterstop in met een vaststaande rijdersbezetting en genoeg bewijs dat het plafond nog altijd net zo hoog ligt als bij welk team in IndyCar dan ook. Dat alle drie de inschrijvingen in de top acht van het coureurskampioenschap eindigden – als enige team met meerdere auto’s in de serie dat zijn volledige line-up in de top tien kreeg – onderstreept de basissterkte van het programma in Jonathan Diuguids eerste volledige jaar als teampresident. Maar in een paddock die momenteel wordt gedomineerd door Palou en Chip Ganassi Racing, is basissterkte niet langer genoeg. Malukas’ constante podiumvorm omzetten in overwinningen, McLaughlins momentum van Laguna Seca combineren met strakkere uitvoering halverwege het seizoen en Newgardens vorm op permanente circuits herstellen, zijn niet onderhandelbaar als Team Penske van plan is zijn titeldroogte te beëindigen wanneer in 2027 de groene vlag valt.