Liam Lawson heeft in 2025 nooit gefaald bij Red Bull Racing. Het was Red Bull dat Liam Lawson tekortdeed. Hem nog een jaar te behouden is niet alleen een logische beslissing, maar misschien ook het eerste teken dat de organisatie de gewoontes verandert die zij onder Helmut Marko heeft ontwikkeld. Toch is er misschien nog één stap die gezet moet worden om te voorkomen dat Lawson opnieuw tekort wordt gedaan. Het moet stoppen met het behandelen van jonge coureurs - Lawson inbegrepen - als goederen met een houdbaarheidsdatum. Er is bijna niemand die het er niet mee eens zal zijn dat de Nieuw-Zeelander het na zijn prestaties dit jaar niet alleen verdiende om in de F1 te blijven, maar dat hij ook het recht heeft verdiend onder de druk van het feit dat hij zo lang geen duidelijkheid had over zijn toekomst. Velen zouden waarschijnlijk zijn geknakt of gefrustreerd zijn geraakt, maar Red Bull heeft hem goed getraind in hoe hij zich tegen die druk moest afschermen en die zijn prestaties niet mocht laten beïnvloeden. Zijn sterkste periode van het jaar viel misschien samen met een fase waarin in de paddock steeds vaker dezelfde vraag werd gesteld, en steeds luider: wat moet deze kerel nog meer doen om zijn toekomst veilig te stellen? De definitieve bevestiging kwam na een reeks van vijf races in de punten, waarvan hij er vier als zevende eindigde, waarmee hij in de middenmoot op eenzame hoogte stond. Die reeks omvatte ook enkele verbluffende kwalificatieprestaties en gedurfde acties op de baan. Hij staat negende in de stand, met meer dan twee keer zoveel punten als Pierre Gasly, die de volgende positie in het kampioenschap inneemt. En het is grotendeels dankzij Lawsons bijdrage dat Racing Bulls nu op koers lijkt te liggen voor het beste resultaat uit de teamgeschiedenis sinds het twee decennia geleden door Red Bull werd gekocht. Lawsons 2026 is zeker zijn sterkste seizoen tot nu toe, in elk geval in de F1. Maar het is ook het eerste waarin hij daadwerkelijk heeft kunnen bewijzen waartoe hij in staat is zonder als invaller te worden opgeroepen of overhaast in een onmogelijke opdracht te worden gestort, zoals begin 2025 gebeurde. Liam Lawson, Red Bull Racing Lawsons verschrikkelijke paar races voor Red Bull kwamen misschien voor niemand als een verrassing - behalve, zo lijkt het, voor de organisatie zelf. Toch was te verwachten dat hij onder de omstandigheden van zijn promotie iets wezenlijk beters zou afleveren - na slechts 11 F1-starts in dezelfde garage te worden geplaatst als Max Verstappen - alsof je van een pas afgestudeerde geneeskundestudent verwacht dat hij op zijn tweede werkdag een openhartoperatie uitvoert. Of alsof je een brandweerman bij zijn eerste oproep een brandende wolkenkrabber instuurt, zonder dat hij zelfs maar een kat uit een boom heeft gered. Toch blijven die twee races enigszins bepalend voor hoe Lawson tegenwoordig wordt gezien - en misschien een van de redenen waarom het zo lang duurde voordat zijn toekomst werd bevestigd. Het idee dat hij iemand is die zijn kans heeft gehad en heeft gefaald, lijkt nog altijd de beoordeling van sommige mensen over Lawson te domineren, zowel buiten Red Bull als misschien daarbinnen. Maar als je die paar maanden simpelweg vergeet - wat de Nieuw-Zeelander zelf leek te suggereren dat hij had gedaan, bewust of als vorm van zelfbescherming - ziet het plaatje er compleet anders uit. Hij deed het goed toen hij in 2023 inviel voor Daniel Ricciardo, en kende daarna een sterk einde van het seizoen toen hij de Australiër een jaar later eindelijk verving. Maar Lawson's F1-carrière tot nu toe is, ondanks dat hij nooit van werkgever is veranderd, ongelooflijk gefragmenteerd geweest. Er waren die twee korte periodes bij het team uit Faenza, daarna de krankzinnige haast richting Red Bull, gevolgd door zijn degradatie. Grappig genoeg werd hij zelfs dit jaar - het eerste waarin hij op het punt staat het seizoen af te sluiten bij hetzelfde team waarmee hij de wintertests begon - nog voor drie races opgeroepen om in te vallen voor Isack Hadjar. Toch is er één belangrijk ding om te onthouden over Lawsons 2026. Het is niet alleen zijn beste jaar. Het is misschien juist zijn beste omdat hij eindelijk heeft kunnen laten zien waartoe hij in staat is wanneer hij niet wordt ingezet als noodoplossing om een plots vrijgekomen cockpit te vullen. De VCARB 03 van dit jaar is de eerste auto die hij in de Formule 1 echt de zijne kan noemen, nadat hij vorig jaar aan de ontwikkeling ervan had gewerkt en de auto voorafgaand aan het kampioenschap goed had getest. Hij is ook ervarener, ja. Maar hij is nog altijd pas 24, wat enigszins moeilijk te bevatten is gezien hoeveel hij al heeft meegemaakt in de F1. Liam Lawson, Racing Bulls En als het falen van maart 2025 er niet was geweest, zou hij nu worden gezien als iemand die op de deur van Red Bull bonst in plaats van te vechten voor het recht om bij Racing Bulls te blijven. De daaropvolgende beslissing om Nikola Tsolov geen plek te geven om Lawson te behouden is niet alleen een aanwijzing van hoe hoog Red Bull het seizoen van de Nieuw-Zeelander inschat. Het is misschien ook een duidelijk teken dat de organisatie afstand begint te nemen van Marko's compromisloze aanpak en zijn neiging tot plotselinge, dramatische beslissingen. Het valt niet te ontkennen dat de Oostenrijker met zijn juniorprogramma iets ongelooflijk succesvols heeft opgebouwd, en de resultaten van zijn werk spreken luider dan welke kritiek dan ook. Zelfs op de huidige grid zijn er genoeg voormalige Red Bull-junioren die door Marko de F1 in zijn gebracht. Maar het is ook waar dat sommige coureurs onder dat systeem nooit hun volledige potentieel hebben bereikt. De allerbesten, onder wie de twee viervoudig wereldkampioenen die Marko's aanpak heeft voortgebracht, zijn het ultieme bewijs van zijn oordeel. Toch zijn er ook coureurs als Jean-Éric Vergne, Sébastien Buemi en zelfs Daniil Kvyat, die mogelijk meer te bieden hadden gehad als ze niet over het hoofd waren gezien, de deur waren gewezen of te vroeg waren gepromoveerd. Er zijn meer namen om langs te lopen - en uiteindelijk hebben de meesten van hen hun carrière en hun successen in andere kampioenschappen of teams ook te danken aan Red Bull en Marko zelf. Maar er is een onmiskenbaar gevoel dat sommigen van hen meer hadden kunnen leveren voor de organisatie die hen op jonge leeftijd uitkoos. Lawsons F1-carrière had nu kunnen eindigen zoals die van Vergne eind 2014, toen de Fransman na drie seizoenen niet werd behouden door Toro Rosso, maar ook niet zijn promotie naar Red Bull kreeg toen Sebastian Vettel besloot naar Ferrari te vertrekken. Jean-Eric Vergne was een geduchte tegenstander voor Daniel Ricciardo bij Toro Rosso, maar hun Formule 1-carrières namen zeer verschillende wendingen. Marko haastte in plaats daarvan Kvyat naar het topteam, ondanks dat Vergne in hun enige seizoen samen duidelijk meer punten scoorde dan de Rus. JEV vond nooit meer een ander zitje in de F1, ondanks dat hij eerder bijna partij had geboden aan Daniel Ricciardo. Kvyat bevond zich in dezelfde positie als de onervaren brandweerman waarin Lawson zich een decennium later zou bevinden - en verloor zijn Red Bull-zitje iets meer dan een jaar na zijn promotie. Maar als Red Bull zijn aanpak echt verandert, moet het ook stoppen met Lawson als een mislukking te behandelen. Want niet hij faalde anderhalf jaar geleden, maar een systeem waarin iedereen langs dezelfde meetlat werd gelegd: als je zo goed bent als Verstappen, overleef je het. Maar niet iedereen is dat - niet alleen qua absoluut talent, maar ook in de manier waarop ze zich ontwikkelen. Generatietalenten zijn tenslotte juist generatietalenten omdat ze zeldzaam zijn. Er wordt nu wat gesproken over Lawson met potentieel om wereldkampioen te worden - wat typisch F1 is. Als iemand indruk maakt, zal daar altijd over worden gesproken. Het is een mooie frase om op een getalenteerde coureur te plakken, maar het is ongeveer net zo betekenisvol als iemand na twee races volledig af te schrijven. Lawsons 2027 zal waarschijnlijk beginnen tegen de achtergrond van speculatie dat het zijn laatste jaar in de F1 zou kunnen zijn. Want door de jaren onder Marko heeft Red Bull ons geconditioneerd om te geloven dat zijn jonge coureurs een houdbaarheidsdatum hebben, en dat als ze het op de een of andere manier niet vóór die datum tot het topteam hebben geschopt, ze plaats moeten maken voor de volgende generatie. Liam Lawson, Racing Bulls Maar is dat echt de juiste aanpak? Dat is misschien een vraag die Red Bull voor zichzelf moet beantwoorden. En als het behouden van Lawson echt een verandering aankondigt, moet de organisatie misschien duidelijker maken dat de dingen vanaf nu anders zullen zijn - dat een coureur die presteert niet hoeft te vrezen dat hij de deur wordt gewezen simpelweg omdat hij te ervaren is geworden. Potentieel om wereldkampioen te worden of niet, Lawson heeft bewezen dat hij goed genoeg is om in de F1 te racen - en uitstekend werk te leveren voor het team waarvoor hij rijdt. En hem blijven behandelen als een mislukking gaat dat team ook niet helpen het beste uit hem te halen.
Geliket door Noah Renard, Hugo Renard
Geliket door Noah Renard, Hugo Renard
Geliket door Noah Renard, Hugo Renard
