Een camper met een dagwaarde van €110.000 verdwijnt in oktober 2022 uit een professionele stalling in Nederland. De eigenaar heeft het voertuig tegen diefstal verzekerd, precies zoals de stallinghouder in het contract verplicht stelt. Toch krijgt niet de eigenaar, maar uiteindelijk de beheerder van het terrein een rekening van ruim €113.000 gepresenteerd. De verzekeraar van de camperbezitter wil de uitgekeerde schade namelijk verhalen op de stallinghouder. Volgens de beheerder ligt het risico bij de eigenaar, maar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt anders. Vooral wat er bij de beveiliging van de stalling is afgesproken en daadwerkelijk is aangetoond, speelt daarbij een doorslaggevende rol. Eigenaar komt zijn camper ophalen, maar die is verdwenen De eigenaar had zijn camper al sinds augustus 2014 ondergebracht bij dezelfde stalling. Het bedrijf was gevestigd in een voormalige veilinghal en bood ruimte aan meer dan 2.000 voertuigen, waaronder caravans, campers, vouwwagens, oldtimers en boten. Het ging dus om een professionele onderneming waar klanten hun kostbare voertuigen voor langere tijd konden achterlaten. Begin oktober 2022 wordt ingebroken in het kantoor van de stalling. De beheerder ontdekt op 5 oktober dat een kluis is opengebroken, vermoedelijk met een slijptol. Later die maand meldt een camperbezitter via het online formulier dat hij zijn voertuig op 21 oktober wil ophalen. De stalling bevestigt de afspraak, maar wanneer de eigenaar arriveert, blijkt zijn camper verdwenen. Wanneer het voertuig precies is gestolen, blijkt niet uit de stukken. Wel staat vast dat de eigenaar de diefstal bij zijn verzekeraar meldt. Een schadeonderzoek stelt de dagwaarde van de camper vast op €110.000. De inventaris wordt daarnaast gewaardeerd op €3.059, waardoor de totale schade uitkomt op €113.059. De verzekeraar betaalt, maar wil het geld terug De verzekeraar vergoedt de schade aan de eigenaar volgens de polisvoorwaarden. Daarmee lijkt het probleem voor de camperbezitter financieel afgehandeld, maar tussen de verzekeraar en de stallinghouder ontstaat vervolgens een juridisch conflict. De verzekeraar wil het uitgekeerde bedrag terug en stelt dat de beheerder tekort is geschoten in zijn verplichtingen. Dat is mogelijk omdat een verzekeraar na het vergoeden van schade bepaalde rechten van de verzekerde overneemt. Als een andere partij aansprakelijk is voor de schade, kan de verzekeraar proberen het bedrag op die partij te verhalen. In dit geval moet dus worden vastgesteld of de stallinghouder voldoende heeft gedaan om de camper veilig te bewaren. De stallinghouder wijst op het contract. Daarin staat dat iedere klant zelf een brand-, storm- en diefstalverzekering moet afsluiten. In de algemene voorwaarden is bovendien opgenomen dat de bewaarneming voor rekening en risico van de klant gebeurt. Ook wordt aansprakelijkheid grotendeels uitgesloten, behalve bij opzet of grove schuld. Cameratoezicht was niet zoals afgesproken Volgens het gerechtshof moest de stallinghouder aantonen dat hij voldoende maatregelen tegen diefstal had getroffen. In de algemene voorwaarden stond dat het parkeerterrein was voorzien van cameratoezicht. Het bedrijf kon echter slechts één werkende buitencamera aantonen, die op de toegangsweg was gericht en niet op het parkeerterrein zelf. Daar kwam bij dat in 2020 al eerder een camper uit dezelfde camperstalling was gestolen. De beheerder stelde dat daarna de regels, procedures en controles waren aangescherpt. Volgens het hof was onvoldoende onderbouwd welke verbeteringen daadwerkelijk waren doorgevoerd. Daardoor kon de stallinghouder niet aantonen dat hij aan zijn zorgplicht had voldaan. Waarom de verplichte verzekering niet voldoende was Het gerechtshof maakte een belangrijk onderscheid tussen het verzekeren van een voertuig en het beveiligen van de stalling. De eigenaar mocht worden verplicht zelf een verzekering af te sluiten. Dat betekende echter niet dat de beheerder minder maatregelen tegen diefstal hoefde te treffen. De uitspraak van het hof wordt uitgebreid besproken in een conclusie van de advocaat-generaal bij de Hoge Raad. Daaruit blijkt ook waarom de stallinghouder zich niet kon beroepen op de bepaling waarmee vrijwel alle aansprakelijkheid werd uitgesloten. Volgens het hof was die bepaling in deze omstandigheden onredelijk bezwarend, omdat de gevolgen van onvoldoende beveiliging vrijwel volledig bij de verzekeraar van de eigenaar terechtkwamen. Van afwijzing naar een rekening van €113.059 De verzekeraar kreeg aanvankelijk ongelijk bij de rechtbank Gelderland. In hoger beroep veranderde dat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vernietigde het eerdere vonnis en veroordeelde de stallinghouder in 2025 tot betaling van €113.059 aan de verzekeraar, plus de proceskosten. De stallinghouder legde de zaak vervolgens voor aan de Hoge Raad. In september 2026 adviseerde de advocaat-generaal om het cassatieberoep af te wijzen. Daarmee is de juridische strijd nog niet voorbij, maar de stallinghouder heeft voorlopig wel een veroordeling tot betaling van €113.059 aan zijn broek.