Για άλλη μια φορά το ράλι Δαναών regularity «μίλησε» στην καρδιά μας και ότι ζήσαμε τα μεταφέρουμε στην οθόνη. Έτσι ξεκινάει την αφήγημα του ο fan των regularity, Γιώργος Κανελλόπουλος, οδοντίατρος στο επάγγελμα. Ας τον «αφήσουμε» λοιπόν να διηγηθεί το regularity ράλι Δαναών. «Δίπλα ακριβώς στα τείχη των Μυκηνών στεκόμαστε, Σάββατο πρωί, και θαυμάζουμε για ακόμη μία φορά το μεγαλείο της κατασκευής τους. Ο νους δυσκολεύεται να συλλάβει με ποιον τρόπο τεράστιοι ογκόλιθοι, βάρους 15 και 20 τόνων ο καθένας, τοποθετήθηκαν σε σειρές, ο ένας δίπλα και πάνω στον άλλον, με τέτοια ακρίβεια και χωρίς ουσιαστικά κενά μεταξύ τους. Ακλόνητοι στον χρόνο και στα στοιχεία της φύσης. Στέκουν εκεί σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ακριβώς στο σημείο όπου τους τοποθέτησαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, οι Δαναοί. Ένα μοναδικό δείγμα δύναμης, ακρίβειας και σταθερότητας στο πέρασμα των αιώνων. Βαριά και πολύτιμη η κληρονομιά που κουβαλά το όνομα Δαναός. Ελληνικό, με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό κατευθυνόμαστε προς την αφετηρία. Μια διαφορετική άσκηση ακρίβειας πρόκειται να ξεκινήσει σε λίγο, εδώ, δίπλα στα κυκλώπεια τείχη. Το όνομα που τη συνοδεύει είναι εξίσου βαρύ. 20ό Ράλι Δαναών. Διοργανώνεται από τον AC3 και για τις επόμενες δύο ημέρες περίπου 30 ιστορικά αυτοκίνητα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν μια πραγματική πρόκληση αντοχής και ακρίβειας. Regularity, με ζητούμενο τη σταθερότητα στην ταχύτητα, την ακρίβεια μέσα από μερικές από τις ομορφότερες αλλά και πιο απαιτητικές διαδρομές της Πελοποννήσου. Ας ξεκινήσουμε… Σάββατο – Από τις Μυκήνες στο Μαίναλο Το πέρασμα μέσα από τους ατελείωτους αμπελώνες της Νεμέας και της Στυμφαλίας. Η ανάβαση προς τη Σκοτεινή. Ο δρόμος που μας οδηγεί στο τυλιγμένο στα σύννεφα όρος Ολίγυρτος. Έλατα και λωρίδες ομίχλης συνθέτουν ένα σκηνικό μοναδικό εκεί ψηλά. Λίγο μετά το Λεβίδι, στον δρόμο 111 προς τα Καλάβρυτα, τα τοπωνύμια μιλούν από μόνα τους, Αγρίδι, Δρακοβούνι, Μυγδαλιά. Και έπειτα η λίμνη του Λάδωνα. Ένας τεράστιος μπλε καθρέφτης, με μια ατελείωτη πράσινη κορνίζα από τα κατάφυτα βουνά της Αρκαδίας. Για σχεδόν μία ώρα, ίσως και περισσότερο, ο αγώνας συνεχίζεται σε έναν μεγάλο κύκλο γύρω από αυτό το μαγικό τοπίο. Δεν έχουμε τον χρόνο ούτε για μία φωτογραφία. Κρίμα. Γιατί τέτοιες εικόνες είναι πραγματικά σπάνιες. Και μετά Κοντοβάζαινα και Βαλτεσινίκο. Σούρουπο πια, φτάνουμε στη Βυτίνα για μια μισάωρη στάση, πριν από τη νυχτερινή ειδική διαδρομή ακριβείας. Η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται. Από το πρωί έχουν περάσει ήδη οκτώ ώρες στο μπάκετ. Βγαίνεις από το αυτοκίνητο, περπατάς λίγο και, στα πρώτα κιόλας βήματα, αισθάνεσαι κάτι σχεδόν ξεχασμένο. Μια μοναδική αίσθηση. Ένα παχύ στρώμα από πλατανόφυλλα έχει στρωθεί πάνω στον δρόμο. Ένα φυσικό χαλί, υπέροχο, φθινοπωρινό. Δεν το χορταίνεις. Το να περπατάς πάνω του, εδώ και τώρα. Ήρεμα, ανέμελα, χαλαρώνεις. Απολαμβάνεις. Και χαμογελάς μόνος σου, καθώς σκέφτεσαι πως αυτά τα ίδια φύλλα, μόλις δύο ειδικές νωρίτερα, παραμόνευαν στην είσοδο και την έξοδο κάθε στροφής μέσα στο δάσος. Ύπουλη, γλιστερή, αυτή η καφεκίτρινη, φιδίσια γραμμή στην άκρη της ασφάλτου. Έτοιμη να σε αιφνιδιάσει ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να φρενάρεις και να στρίψεις. Ευτυχώς, τη γλιτώσαμε τη στραβή, σκέφτεσαι. Και χαμογελάς! Πίσω στο μπάκετ. Οι οθόνες ανάβουν, οι προβολείς επίσης, και ξεκινά η νυχτερινή ειδική διαδρομή. Το Μαίναλο. Φέτος είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Θέμη Κονταράτου. Ενός πιστού υποστηρικτή της λέσχης και της διοργάνωσης, λάτρη του ιστορικού αυτοκινήτου και, βέβαια, νικητή του Δαναών για τέσσερις συνεχόμενες χρονιές. Δεν έχουμε εικόνες να σας μεταφέρουμε από το νυχτερινό Μαίναλο. Πολλά πληρώματα πριν από εμάς συνάντησαν πυκνή ομίχλη. Εμείς όχι. Ο καιρός, όμως, αλλάζει από τη μία στιγμή στην άλλη εκεί ψηλά και η εξίσωση είναι δύσκολη, Νύχτα, στροφές, ομίχλη και ανηφορική διαδρομή με ΜΩΤ 45 χλμ./ώρα μέχρι το χιονοδρομικό. Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε τα φύλλα στην άκρη του δρόμου που λέγαμε πριν… Ακολουθούν ακόμη οκτώ χιλιόμετρα κατηφορικής διαδρομής μέχρι τον τερματισμό της ειδικής. Η ΜΩΤ ανεβαίνει κι άλλο, στα 48 χλμ.ώρα, και οι φουρκέτες που μόλις διακρίνονται μέσα στη νύχτα δεν συγχωρούν. Δίπλα στη μπαριέρα, χαμηλά, προς το οροπέδιο της Τρίπολης, καραδοκεί το χάος. Κόλαση! Μια παρένθεση εδώ. Στον αγώνα υπήρχαν συμμετοχές με ιστορικά αυτοκίνητα προετοιμασμένα σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο. Επιπέδου Μόντε Κάρλο. Κρατήστε το αυτό. Θα επανέλθουμε. Κάπου εδώ ολοκληρώνεται η πρώτη ημέρα, με επιστροφή στο φιλόξενο Άργος για ξεκούραση και διανυκτέρευση. Εκεί, κοντά στο κέντρο, βρίσκεται και η ταβέρνα «Ο Γιάννης». Ένα πολύ όμορφο κουτούκι, που αξίζει πραγματικά την επίσκεψή σας. Κυριακή – Πάρνωνας, Αρκαδία και επιστροφή στις Μυκήνες Κυριακή πρωί, επανεκκίνηση κάτω από το κάστρο του Άργους. Ο δρόμος μάς οδηγεί στο Άστρος Κυνουρίας. Ολόκληρη η διαδρομή από το Κιβέρι μέχρι εδώ, με τη θάλασσα στα αριστερά και το Ναύπλιο να διακρίνεται στο βάθος, είναι ένα όνειρο. Τι υπέροχη ειδική! Απλώς υπέροχη! Στη συνέχεια, ανηφορίζουμε προς τον Άγιο Ιωάννη και έπειτα προς τον Άγιο Πέτρο, με τις αντίστοιχες ειδικές διαδρομές. Ο Πάρνωνας έχει φορέσει τα φθινοπωρινά του χρώματα και η εικόνα του Αγίου Πέτρου, καθώς τον αντικρίζεις από την απέναντι πλαγιά μέσα από τη διαδρομή, είναι μαγική. Ένας πίνακας του Monet! Η Περδικόβρυση προσφέρει επίσης υπέροχες εικόνες. Είδαμε τη βρύση, περδίκες όμως δεν είδαμε. Ίσως τις είχαν τρομάξει οι αγωνιστικές εξατμίσεις των προπορευόμενων πληρωμάτων! Το Παρθένι, προτελευταία ειδική, με τις πονηρές τουλίπες στο Roadbook λίγο πριν από το τέλος, εκεί κοντά στον εγκαταλελειμμένο σιδηροδρομικό σταθμό. Και για το τέλος, ο Αχλαδόκαμπος. Ο παλιός. Ο πολύ παλιός. Η ειδική ξεκινά και κινείται παράλληλα με τη διαδρομή. Τεχνική, απαιτητική, σήμερα με κατηφορική φορά. Μια όμορφη, απολαυστική ειδική, που όσες φορές κι αν την κάνουμε δεν τη χορταίνουμε. Στη συνέχεια, τερματισμός στις Μυκήνες, γεύμα και απονομή. Οι νικητές και οι συγκινητικές στιγμές Στην πρώτη θέση της γενικής κατάταξης τερμάτισαν οι εξαιρετικοί για ακόμη μία φορά Άρης Γεωργοσόπουλος – Νίκος Κοντόπος με Fiat 128 Rally του 1971. Στη δεύτερη θέση οι Νικόλαος Κολιόπουλος – Γεώργιος Κατοχιανός με VW Golf GTI Mk1 του 1982, ενώ την τρίτη θέση κατέλαβαν οι Georgi Andonov – Yordanka Andonova με Volvo 121 Amazon Coupé του 1961. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή της απονομής ενός αναμνηστικού πίνακα στην οικογένεια του Θέμη Κονταράτου, με απεικόνιση της αγωνιστικής Porsche 911 που τόσο αγαπούσε. Εξίσου όμορφη και η στιγμή που όλοι οι συνοδηγοί του αγώνα έλαβαν τα αναμνηστικά τους, μέσα στο θερμό χειροκρότημα των αγωνιζομένων. Στο διά ταύτα… Ένα πραγματικά όμορφο διήμερο, που ανέδειξε μερικές από τις πιο ξεχωριστές γωνιές της Πελοποννήσου. Μέσα από ένα πολύ καλογραμμένο Roadbook, με εξαιρετική ακρίβεια στις μετρήσεις και ελάχιστα λάθη, τα οποία δεν επηρέασαν την εξέλιξη του αγώνα, περιηγηθήκαμε σε τόπους μαγικούς. Η επιλογή των περισσότερων ειδικών διαδρομών ακριβείας ήταν πολύ καλή. Υπήρξαν, ωστόσο, ορισμένες ενστάσεις για κάποιες διελεύσεις και χρονομετρήσεις μέσα από χωριά, κυρίως την Κυριακή. Αν βρεθείς εκείνη την ώρα πίσω από εκδρομικά λεωφορεία και ΙΧ σε συνθήκες κυκλοφοριακής συμφόρησης, ο αγώνας ουσιαστικά χάνεται. Για τις απλές διαδρομές που ακολουθήσαμε θα θέλαμε επίσης λίγο περισσότερο χρόνο. Να προλάβεις να βγάλεις μια φωτογραφία, να σταθείς για λίγο, να απολαύσεις όλη αυτή την ομορφιά που απλώνεται γύρω σου. Επιπλέον, το χρονικό όριο λήξης των χρονομετρήσεων μέσω δορυφόρου πιέζει αρκετά τα τελευταία πληρώματα. Κι εμείς, στην κατηγορία Youngtimer, όντας από τα τελευταία πληρώματα της εκκίνησης, το αντιμετωπίσαμε επανειλημμένα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μια πίεση που προσθέτει άγχος χωρίς ουσιαστικό λόγο. Στα ιδιαίτερα θετικά, το παράβολο συμμετοχής των 200 ευρώ για έναν διήμερο αγώνα κρίνεται απολύτως λογικό, ειδικά αν συνυπολογίσουμε τις παροχές, το επίπεδο της εκδήλωσης και τη συνολική οργάνωση. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για άλλους διοργανωτές, που τελευταία έχουν γίνει, κατά την άποψή μας, αδικαιολόγητα ακριβοί. Όσον αφορά τις ΜΩΤ, πολλές, πάρα πολλές, ήταν απολύτως σωστά υπολογισμένες. Υπήρχαν, ωστόσο, και περιπτώσεις όπου ο απαιτούμενος ρυθμός παρέπεμπε σε αγωνιστικά επίπεδα. Βλέπε νυχτερινό Μαίναλο, για το οποίο μιλήσαμε νωρίτερα, αλλά όχι μόνο. Το ανέφερε επανειλημμένα και ο Αλυτάρχης, Απόστολος Λακασάς, κατά την τελετή απονομής, εξηγώντας ότι φέτος έγινε συνειδητή επιλογή να δυσκολέψει αρκετά ο αγώνας. Τόσο λόγω της επετειακής διοργάνωσης των 20 χρόνων του ράλι Δαναών όσο και ως μια μορφή προπόνησης και προετοιμασίας για τα πληρώματα που θα συμμετάσχουν στο Μόντε Κάρλο. Παράλληλα, υποσχέθηκε ότι την επόμενη χρονιά η διοργάνωση θα κινηθεί σε πιο ήπιους ρυθμούς, με χαλαρότερα ωράρια και απαιτήσεις. Και αυτό είναι σημαντικό. Γιατί αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε ναπροσελκυστούν νέες συμμετοχές και ένας καινούργιος κόσμος, με απλά, καθημερινά ιστορικά αυτοκίνητα. Αυτόν τον κόσμο τον χρειάζεται η λέσχη, τον χρειάζεται το Δαναών, τον χρειάζεται συνολικά το άθλημα. Να έρθει, να δοκιμάσει, να ευχαριστηθεί και να ξανάρθει. Οι 30 φετινές συμμετοχές μπορούν κάλλιστα να διπλασιαστούν μέσα από μια τέτοια προσέγγιση. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μας εκτίμηση. Και τους το ευχόμαστε ολόψυχα. Επιστρέφοντας στον πρόλογο… Είπαμε από την αρχή. Βαριά και πολύτιμη η κληρονομιά που κουβαλά το όνομα Δαναός. Κυριακή απόγευμα, πάνω από τον αργολικό κάμπο, κοιτάζουμε πίσω μας τα κυκλώπεια τείχη του Αγαμέμνονα. Και συλλογιζόμαστε πως αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον AC3 για όσα κατάφερε να δημιουργήσει φέτος, με αφετηρία και τερματισμό τις Μυκήνες. Έναν αγώνα που τίμησε το όνομά του, ταξιδεύοντάς μας σε μερικές από τις ομορφότερες διαδρομές της Πελοποννήσου. Το 20ό ράλι Δαναών.