Η T35 -το απόλυτο αριστούργημα του Ettore Bugatti- είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά αυτοκίνητα στην ιστορία της Αυτοκίνησης, έχοντας κατακτήσει πάνω από 2.000 νίκες και τερματισμούς στο βάθρο, σε μια δεκαετία. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΘΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΗΡΑΣ, ΒΝF Στις αρχές της δεκαετίας του ’20 η εταιρεία του Ettore Bugatti έχαιρε καλής φήμης για τα αγωνιστικά της κατορθώματα, πέραν από εκείνης που ήδη απολάμβανε για τα καλαίσθητα και εξαιρετικής ποιότητας αυτοκίνητα πολυτελείας που κατασκεύαζε. Τις παραμονές του GP της Lyon το 1924 παρουσιάστηκε ένα πανέμορφο αυτοκίνητο, με αλουμινένιους τροχούς, για πρώτη φορά. Στόχος του ήταν να σταματήσει την κυριαρχία των ιταλο-βρετανικών συνδυασμών. Το αγωνιστικό που ξεκινούσε τη δράση του, γεμάτο υποσχέσεις για το μέλλον, δεν ήταν άλλο από την «Τype 35». Aπό τις αρχές του 1925 και για δέκα σχεδόν χρόνια κανείς δε μπόρεσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της, καθώς και των παραγώγων της, που κέρδισαν εκατοντάδες νίκες και σημαντικούς διεθνείς τίτλους, όπως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών του 1926. Επίσης, επιφανείς πιλότοι κατέκτησαν πέντε φορές με τα αυτοκίνητα της Bugatti την διάκριση του «Οδηγού της Χρονιάς»: Ο Louis Chiron το 1928 και το 1930, ο Jules Goux το 1926, ο William «Williams» το 1929 και ο Αchille Varzi το 1933. Ξεχωρίζουν επίσης οι πέντε συνεχόμενες νίκες στο Τarga Florio από το 1925 μέχρι το 1929, όπως και η νίκη στο πρώτο Grand Prix που έγινε στο Nurburgring των 22 χλμ. το 1926, ενώ μια πλειάδα μεγάλων αστέρων αγωνίστηκαν και σημείωσαν επιτυχίες με τα γαλλικά μονοθέσια. Κανένας από τους μεγάλους αγώνες της εποχής δεν ξέφυγε από το βεληνεκές των γαλάζιων αγωνιστικών. Πέρα όμως από τις αναμετρήσεις στα GP, η Bugatti νίκησε και δύο φορές στις «24 ώρες» του Le Mans το 1937 και το 1939. Από τις αρχές του 1934, οι επιτυχίες της γαλλικής εταιρείας περιορίστηκαν. Αυτό βέβαια δε στάθηκε αρκετό για να μειώσει την τεράστια φήμη που είχε αποκτήσει στους αγώνες. Ο 8κύλινδρος σε σειρά κινητήρας της Type 35 ήταν ένα θαύμα της εποχής του, ξεχωρίζοντας για την αρχιτεκτονική του: Διέθετε έναν εκκεντροφόρο κεφαλής (SOHC) και τρεις βαλβίδες ανά κύλινδρο (δύο εισαγωγής, μία εξαγωγής), προσφέροντας εξαιρετική λειτουργία για τα δεδομένα της δεκαετίας του ’20. Χρησιμοποιούσε ένα εξελιγμένο σύστημα με ειδικά ρουλεμάν (roller ball bearings) που επέτρεπε στο μηχανικό σύνολο να ανεβάζει στροφές με ασφάλεια έως και τις 5.000–6.000 σ.α.λ. Ο υπέροχος αυτός κινητήρας της Bugatti ξεκίνησε ως δίλιτρος ατμοσφαιρικός. Στις δύο εκδόσεις του γαλλικού αγωνιστικού που ακολούθησαν ενισχύθηκε με ένα μηχανικό υπερσυμπιεστή τύπου Roots (Τ35C), ενώ το νέο στοιχείο που προστέθηκε στη συνέχεια ήταν ο κυβισμός του, που ανέβηκε στα 2,3 λίτρα. Οι νεωτερισμοί της Bugatti ασφαλώς δεν σταματούσαν στον κινητήρα, καθώς ο κοίλος εμπρός άξονας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά επιτεύγματα του Ettore. Ο εμπρός άξονας ήταν κούφιος στο κέντρο του, με σκοπό να μειωθεί δραστικά το μη αναρτώμενο βάρος. Τον σφυρηλατούσαν από ένα ενιαίο κομμάτι χάλυβα, το οποίο τρυπούσαν κατά μήκος με ακρίβεια. Στη συνέχεια, τα δύο άκρα του άξονα σφυρηλατούνταν ξανά ώστε να είναι συμπαγή, όπου και περνούσαν μέσα από αυτά τα φύλλα σούστας της ανάρτησης. Αυτό εξασφάλιζε τη μέγιστη δυνατή ακαμψία, αλλά και κορυφαία κατευθυντικότητα. Η Type 35 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που χρησιμοποίησε ζάντες από χυτό αλουμίνιο. Αυτές είχαν ενσωματωμένα τα τύμπανα των φρένων. Με την επιλογή αυτή, καθώς η ζάντα περιστρεφόταν, οι ακτίνες της λειτουργούσαν σαν πτερύγια ανεμιστήρα, ψύχοντας τα φρένα και προλαβαίνοντας την απώλεια απόδοσης λόγω θερμότητας. Επίσης, στη τη διάρκεια των pit stops η αλλαγή του τροχού σήμαινε και ταυτόχρονη αλλαγή των ταμπούρων των φρένων, όταν χρειαζόταν, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο αεροδυναμικός σχεδιασμός ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στο πίσω μέρος του αμαξώματος που στένευε σχηματίζοντας ένα δάκρυ, τεχνική που μείωνε την οπισθέλκουσα (αεροδυναμική αντίσταση). Επιπλέον, το κάτω μέρος του πλαισίου ήταν εντελώς καλυμμένο, για να ρέει ομαλότερα ο αέρας. Όλες αυτές οι επιλογές και οι προωθημένες για την εποχή τεχνολογίες, σε συνδυασμό με την εκτενή χρήση αλουμινίου, έριχναν το συνολικό βάρος του γαλλικού αγωνιστικού στα μόλις 750 κιλά. Oι πρώτες Bugatti Type 35 του 1924 διέθεταν ισχύ 90 ως 95 ίππων και έφθαναν σε τελική ταχύτητα τα 190 χλμ./ώρα, ενώ υπήρχε και μια πιο ήπια έκδοση (35Α) των 70 ως 75 ίππων. Το 1926 ο 8κύλινδρος κινητήρας των 1.991 κ.εκ. αναβαθμίστηκε, με τη χρήση μηχανικού υπερτροφοδότη τύπου Roots, που εκτόξευσε την ισχύ του στους 120-130 ίππους, την επιτάχυνση από στάση ως τα 100 χλμ./ώρα να έρχεται σε 7 δλ. και την τελική του ταχύτητα στα 215 χλμ./ώρα. Στη συνέχεια η 35C, όπως ονομάστηκε, αποδείχθηκε η καλύτερη όλων των Bugatti από πλευράς αγωνιστικών επιτυχιών. H ισχυρότερη των εκδόσεων (35Β) εμφανίστηκε αργότερα, με τη χωρητικότητα του κινητήρα να έχει ανέβει στα 2.262 κ.εκ., την ισχύ να αγγίζει τους 140 ίππους και την τελική ταχύτητα να ξεπερνά τα 215 χλμ./ώρα. Η μυθική νίκη στο Nurburgring το 1926 με οδηγό τον Louis Chiron, ο οποίος «κέρδισε τους Γερμανούς στην έδρα τους» κατά τα εγκαίνια της μετέπειτα διάσημης πίστας, έχει εξήγηση. Αρχικά όμως θα πρέπει να μιλήσουμε για τον Chiron, τον άνθρωπο που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τη χρυσή εποχή της Bugatti και προς τιμήν του οποίου ένα από τα σύγχρονα μοντέλα της ονομάστηκε η Chiron. Ο Μονεγάσκος οδηγός κέρδισε με την T35 πολλές νίκες σε Grand Prix στα τέλη της δεκαετίας του ’20. Η Mercedes τότε κυριαρχούσε στις μεγάλες ευθείες και σε πίστες με υψηλή τελική ταχύτητα. Ωστόσο, η T35, σχεδόν 500 κιλά ελαφρύτερη και πιο ευέλικτη, υπερτερούσε των Mercedes σε πίστες με στροφές, στις ορεινές διαδρομές όπως το Targa Florio και στα σιρκουί πόλης. Η Alfa Romeo, με αγωνιστικά όπως η P2 (στη συνέχεια η 6C και η P3), ήταν ο πιο άμεσος αντίπαλος της Bugatti. Είχαν, άλλωστε, παρόμοια φιλοσοφία: Χαμηλό βάρος, εξαιρετικό ζύγισμα και εξελιγμένους 8κύλινδρους κινητήρες. Οι μάχες μεταξύ τους έκριναν τα περισσότερα Grand Prix. Η Alfa Romeo P2 ήταν συχνά ανώτερη σε απόλυτη ταχύτητα, αλλά η Bugatti T35 υπερείχε σε αξιοπιστία, ευκολία και ευελιξία. Άδικο τέλος… Λίγες ημέρες πριν την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, στις 11 Αυγούστου του 1939, ο Ettore Bugatti δέχτηκε το μεγαλύτερο χτύπημα της ζωής του: Ο μεγάλος του γιός, ο 30χρονος Jean, σκοτώθηκε σε ένα δρόμο κοντά στο Molsheim δοκιμάζοντας την αεροδυναμικού αμαξώματος «57C» των αγώνων αντοχής. Όσο για την εταιρεία, τα αμέσως επόμενα χρόνια αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση, μη αντέχοντας στα οικονομικά δεινά που έφερε ο πόλεμος. Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, ο ιδρυτής της σχεδίαζε να τη ζωντανέψει ξανά και να μεταφέρει την έδρα της στο Levallois, κοντά στο Παρίσι. Όμως, στις 21 Αυγούστου του 1947 τον πρόλαβε ο θάνατος, σταματώντας τις όποιες εξελίξεις. Εννέα χρόνια αργότερα ο μικρότερος γιός του, ο Roland, επιχείρησε να τη βάλει ξανά στο χάρτη, παρουσιάζοντας ένα μονοθέσιο για τη F1. To αυτοκίνητο, η «Τype 251» με τον 8κύλινδρο κινητήρα της τοποθετημένο στο κέντρο και με streamline αμάξωμα, εμφανίστηκε στο GP της Μonza το 1956 με οδηγό τον Μορίς Τρεντινιάν. Εγκατέλειψε όμως με μηχανικά προβλήματα ύστερα από 18 γύρους, χωρίς να επιστρέψει ποτέ ξανά στους αγώνες, καθώς τα χρήματα που υπήρχαν δεν επαρκούσαν για την περαιτέρω εξέλιξή της. Από τότε και για τα 30 επόμενα χρόνια η περίφημη γαλλική εταιρεία έμεινε στην αφάνεια και χωρίς καμιά κατασκευαστική δραστηριότητα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ